O KONIACH HUCULSKICH

Hucuły są jedną z najstarszych polskich ras. To niewielkie, prymitywne konie górskie. Rasa została wytworzone na terenie Bukowiny oraz Karpat. Najprawdopodobniej są potomkami różnych typów koni, takich jak: tatarskie, orientalne, arabskie, tureckie oraz konie Przewalskiego. Rasa ta kształtowała się głównie pod wpływem ostrego klimatu górskiego, przy ubogiej paszy i bardzo prymitywnych warunkach bytowania. Hodowla na Huculszczyźnie prowadzona była zawsze bardzo prymitywnie. Konie przez większą część roku przebywały na połoninach i tylko w czasie dużych mrozów i śniegów chroniły się w szałasach górskich lub brano je do stajenek przy zagrodach. W lecie żywiły się trawą, w zimie natomiast wypuszczano je do stogów siana poustawianych na połoninach, przy których pozostawały dniem i nocą. Tylko wyjątkowo w okresach ciężkiej pracy dokarmiane były owsem i kukurydzą. Bytowanie w surowych warunkach górskich, stale pod gołym niebem, ciągły ruch w terenach górzystych oraz dalekie marsze pod ciężkimi jukami – wszystko to hartowało konie przez całe pokolenia i wyrobiło w nich zdrowie, odporność, niewybredność i wielką żywotność.

Zarówno ogiery, jak i klacze odznaczają się mocną i jędrną konstytucją, żywym temperamentem i łagodnym usposobieniem. Umaszczenie przeważnie gniade i myszate, w różnych odcieniach, srokate, rzadziej kare lub bułane. U wszystkich koni powinna występować ciemna pręga ciągnąca się przez grzbiet oraz pręgowanie na łopatkach i nogach, natomiast niepożądane są odmiany. Ruch koni tej rasy, w stępie i kłusie, powinien charakteryzować się dużą dynamiką, umiarkowaną posuwistością, prawidłową kadencją. Wysokość w kłębie – ogiery 135 do 145 cm, klacze 132 do 143 cm.

 

Konie huculskie charakteryzują się dużą inteligencją i wytrwałością w pracy. Nigdy nie traciły kontaktu z człowiekiem, co niewątpliwie przyczyniło się do uformowania ich charakteru i wykształciło, rzadką u innych ras, autentyczną potrzebę i chęć kontaktu z człowiekiem. Z reguły są to łagodne i pojętne zwierzęta. Dobrze traktowane szybko potrafią to docenić i tym samym odpłacić. W przeciwnym wypadku mogą stać się nerwowe, a nawet złośliwe. Konie huculskie chętnie poruszają się kłusem, dorównując w tym dużym koniom. Są doskonałymi stępakami pod wierzch. Zwoliński pisze o wybitnej użytkowości hucuła jako konia wierzchowego i jucznego: „...objuczone 100-150 kg spokojnie przechodzą nad przepaściami, przez rwące potoki...”, mają wrodzoną zdolność do przeskakiwania naturalnych przeszkód, w czasie zadymki śnieżnej kładą się i spokojnie czekają na przejaśnienie, a drewnianą kładkę na potoku sprawdzają, uderzając w nią kopytem. Wykazują dużą odwagę i samodzielność, a wysoki stopień inteligencji pozwala im na pokonanie każdej przeszkody (przeskoczenie, obejście, przeczołganie się).

Na podstawie programu hodowli koni rasy huculskiej opracowanego przez Polski Związek Hodowców Koni w Warszawie w 2007.